ONUN ADI "PAS" DI...

Aylardan kasım. Yine hüzünlü, buruk sarı yapraklar kâh uçuşuyor, kâh öbek, öbek olmuş bir yerlerde çürümekde.

Bense, o mutad kahvemi bile içemeyecek kadar kendimi meyus ve bitkin hissediyorum. Nedense bilmem bu hep böyledir. Başkalarını nisan, mayıs gibi bahar nevrozu tutarken ben de kasım ayında hüzün olurum.

Aslında hüzün de bir yaşam biçimidir  birilerine..

Bilenler bilir "19 Mayıs şehri Samsun "da yaşarım doğduğum gün "19 Mayıs 1950" den bu yana.

Lakin artık şehrin rengi gibi sıfatı da değişmiştir bence. Bütün kaleleri fetih edilmiştir insancıklar tarafından. Kentin insanı da değişmiştir. Etraf paranın kazandığı, insanlarla doludur çoğunlukta.

Bir tek yürekler kalmıştır özgür. En güzel caddeleri, kasaba görüntüsüne kavuşmuş, canım bahçeli evleri yıkılmış devasa gökdelencikler yapılmıştır.

Lise yıllarım da şööööyle bir tur attığımız mecidiye caddesi de elden çıkmıştır görüntüsü ve kapkara  insanları  ile..  Bu bir olgu mu acaba her yerde mi insanlar bu kadar yoz ve kaba oldular?

Zaman mı değişiyor insanlar mı?

Lakin vakit aynı vakittir..

Değişen sadece insandır..

Bu sürece uysan ,bir türlü.. Uymasan, iki türlüdür. Uysan, kendine olan saygını yitirir, sevmezsin kendini. uymazsan bu kez sizi hem saymaz hem de sevmezler toplum dışı, başka bir deyişle de marjinal koyarlar adınızı.

offf!  bin kunduz.. Çıkamıyorum ben bu fasit çemberden. Bugün arife yarın bayramdır barışma sevinme gülme günüdür, yarın tabii gülebilenlere.

Kulağım radyoda devletin radyosunda kurban bayramı için sloganlar ve zikirler yapılıyor.

Oysa Allah " din de zorlama yoktur "demiş. Fatih Sultan Mehmet bile İstanbul'u aldığı zaman din ve fikir hürriyeti tanımıştı. Bizim TRT genel müdürü de köşkte ki bayramlaşma da (first lady) nin elini sıkmamıştı. Acaba niye yoksa heyecandan elleri mi terlemişti.

Oysa bir insanın elini sıkmak ve tam da gözlerinin içine bakmak en gerçek ve doğru olanıdır.

Yarın bayram merak ediyorum kaç kişi olması gereken gibi ibadetini yerine getirecek. Kaç kişi çok can acıtmadan, yakmadan bu işi layık-i veçhile yapacak? Ve kaç kişi de güç gösterisi yapıp matador misali zavallı hayvanları öldürüp Vikingler gibi naralar atarak bastırılmış duygularının mastürbasyonunu gerçekleştirecek? Eski yıllarda insanlar ağaç keseceği zaman en yaşlı ve kuru ağacı seçerler. Sonra baltayı bir çuvala sarıp ağacı öyle keserlermiş. Diğer ağaçlar baltayı görüp de üzülmesinler diye.   Eziyet edenler Bilsinler ki yaptıkları eziyet Allah katında cezasız kalmayacak.

Hayvanların da tıpkı insanlar  gibi hakları vardır.Kuş beyinli insanlar desem kuşlara ayıp olacak.Konu Müslümanlık olunca mangal da kül bırakmazlar,ama bir kez de kur’an açıp hayvan hakkı neymiş,yüce yaratan ne buyurmuş okumazlar..Aziz Nesin  yüzdeyi  az tutmuş Türk halkının yüzde kaçı akıllı acaba? Zaten aklımız olsaydı bugün buyruk alan bir ülke haline gelmezdik.

Önce para alanlar, buyruk karşısın da baş eğmeye mahkûmdurlar.

Neyse her şeye rağmen, yarın bayram, bu kadar pesimistlik yeter.

Ben bugün size “pas” dan söz etmek istiyorum.

Samsun’un matasyon semtinde yaşamaktayım veya başka bir deyişle Atakum ilçesinde.

Yıllardır gözlediğim bir hurdacı var. Bir türlü arabasının tekerlerini dörtleyemeyen, üç tekerlekli bir eski araba, bir yaşlı hurdacı. Adam yıllardır hurda toplar, üçtekerli arabasını da iter durur. Peşinde de cılız hurdacı gibi, yaşlı bir köpek sarı ile boz arası tam da pas rengi bir köpek. Hurdacının haberi yok ama olsun, ben Pas diyorum köpeğe yaptıkları işe uygun.

Pas zayıf bir hayvan, muhtemel iyi beslenemiyor zaten hurdacı da bitkin ve cılız kendinden arta kalanı ona veriyor olmalı.

Benim otomobilin dört tekeri iyi de çekeri var.Modeli de fena sayılmaz hani, yeni ve güzel kısaca hurdacının arabasına bin basar yani..Üstelik de Pas ile aynı renk de.

Geçen hafta gene gördüm onları trio halin de gidiyorlar araba, Arabacı ve Pas..

Ben eski Türk filmlerin de gibi  frene bastım acı bir ses…Belgin Doruk gibi süzülerek  indim benim arabadan .Şööööyleeee bir havalı, havalı..bütün derdim Pas’a hava atmak. Seslendim durdu yavaşça döndü ardına baktı. Bagajı açtım bir kap mama doldurdum önüne döktüm. Kokladı kafasını kaldırdı çapaklı gözleri ile  beni süzdü derinden..

Pas, dedim” merhaba” bir daha baktı pas vermedi arkasını döndü. Peşinden seğirttim elimi uzattım “benden sana zarar gelmez korkma “ dedim. Bu kez hurdacı arkasını döndü.”Abla, o bilmez öyle yemek yemez, verme “ dedi. Israr ettim.“Ama bütün köpekler hatta kediler bile yiyor bunu” dedim.

Adam, döndü yanıma geldi. Sohbete başladık ayaküstü onu bir çöplükte ölmek üzere iken bulduğunu yıllardır ona baktığını kendinden kalan rızkını onunla paylaştığını kuru ekmeği bile nasıl iştahla yediğini anlattı. Pas da kulakları dikti kuyruğunu sallamaya nihayet bana pas vermeye başladı. Kafasını okşadım gözlerinin çapaklarını sildim. Ve bir parça yemeği zorla ağzına soktum. Tadını aldı başladı yemeye iştahla bir iki kap derken, iyice doyurduk Pas’ı.

Pas sonun da pes  etmişti.. Dost olmuştuk hemen. Hayvanlar böyledir size güvenirse sonuna kadar güvenir. Ve de asla Brütüs olmazlar hançerlemezler, korkmadan onlara sırtınızı dönebilirsiniz

Hurdacının yanımızdan uzaklaşmasını fırsat bilerek Pas’ı tavlamak için kulağına bir dolu şey söyledim benimle eve gelirse ona alâ kemikler vereceğimi, bahçedeki diğer köpeklerle güzel bir yaşam vaat ettim. Hurdacı epeyce uzaklaşmıştı bütün söylediklerimi dinledi bana göz kırptığını hissettim beni ( ti)  ye almıştı. Arkasını döndü hurdacının peşinden koşmaya başladı.

Bir daha seslendim.

---- Pas..

Döndü bir kez daha bana baktı. Koşmaya başladı. Pas ne bana, ne arabama ne de yemeğe pas vermişti. O tercihini üçtekerli tahta arabadan ve hurdacıdan yana kullanmıştı. Kısaca Pas, dünya malına pas vermezdi.

Çünkü Pas bir köpekti. Çünkü Pas vefaydı. Çünkü dosttu arkadaştı.

Pas insan değildi. Pas onurluydu ve gururluydu.

Bu yazımı bu anlamsız dünyadan gelip, geçerken bir lokma ekmek ve bir hırka için el, etek öpenlere, eğilip bükülenlere hatta eğilmekten, ortopedik arazlara maruz kalan tüm insanlara ithaf ediyorum.

Bükülmeyenler dostum kalsın hep.

Gül Turan
26 Kasım 2009-Samsun

p.s: Bir bilmecem var size dostlar;

1-“Bir insanla göz göze gelebilmek için insan olabilmek gerekir”

Diyor ünlü filozof Jerzy Lec

2-“Hayvan olmak için mükemmel olmak gerekir”

Diyor ..Frederic Nietzsche

23 Ekim günü yine düştüm yollara. Yol uzun ve ince idi. Yolculuklarımda hep ikinci bir yol ve yolculuk başlatırım. Bu yol benim içimdeki yolculuktur. Kâh sevinirim, kâh öykünürüm, kâh bir hüzün çikolatası açarım derken yol biter.

Ankara barosunun hazırladığı Prof. Dr. Üstün Dökmen, Gazeteci Yazar Bekir Coşkun ve (Haytap) Başkanımız Ahmet Kemal Şenpolat’ın katılımları ile hayvan haklarının savunulacağı baroya vasıl olduğumda doğrusu pek heyecanlı idim.

Öyle ya, ben de evrendeki tüm hayvanların sözcüsü olarak orada bulunuyordum. O uzun yolu onlar için kat etmiştim.  Böyle bir görev yüklenmek bana mutluluk veriyor.

Teröristlerin bile çiçeklerle karşılandığı, tatlı yiyip tatlı konuşsunlar diye çikolataların ikram edildiği bir ülkede masum, zavallı, dilsiz hayvanların sözcüsü ve savunucusu olmak bana insani yükümlülük veriyor.

Üstün Dökmen hoca vücut dili eşliğinde çok güzel bir konuşma yaptı. Bizi güldürdü, ağlattı.

Aborjinlerin bir geyiği kesmeden önce uzun, uzun, dua ettiklerini, geyikten kendilerini affetmesini istediklerini ve bir gün mutlaka cennette kavuşmak istediklerini, hayvan embiriyosu ile kromozomlarının aynı ve eşit olduklarını, köpeklerin neden uluduklarını, güvercinlerin yemlerini yerken hasta bir güvercinin önünü açarak onun yemini rahat yemesini nasıl sağladıklarını, köpekle yaşayanın, empati müzikle, uğraşanın “IQ”sunun geliştiğini, çobanla kralın onurlarının eşit, statülerinin farklı olduğunu, hayvan ve insan onurunun eşit olduğunu, eşeğin bilinen yargının aksine inatçı olmadığını, o çok keskin gözleri ile ile iki yüz metre ötedeki yılanı dahi fark ettiğini, üç, dört yıl önce geçtiği yolun neresinde tökezlediğini hatırladığından yürümekte direttiğini, gözlerinin nasıl da keskin ve güzel olduğunu vefasını ve de cefasını, ünlü bir Japon düşünürün insan, bitki, hayvan hepsinin neden kardeş olduklarını söylediğini ve daha benzeri bir çok gerçeği kah bizi ağlatarak, “Miyase’nin Kuzuları” adlı son kitabından da betimlemeler yaparak lisan-ı şahane ile bizi mest ederek muhteşem bir performans sergiledi.

Bir saati aşan  ve platformun her karesini kullanarak yaptığı bu konuşmadan sonra sevgili Bekir Coşkun  dakika bir, gol bir, şeklinde sahaya indi tabiri caiz ise..

“Önce herkesten özür diliyorum ben Üstün Hocam gibi ayakta duramıyorum müsaade ederseniz oturayım. Çünkü ayakta durursam beni yine bir yere şutlarlar diye korkuyorum” diyerek  esprisini patlattığında onu ilk alkışlayan ben oldum.. O da enfes üslubu ile bizi kara mizah denizinde yüzdürdü, düşündürdü ve güldürdü. Bazen Ezop oldu. Bir virtüöz gibi dokundurdu siyasilere inceden. Bazen Deniz Baykal’a bazen Tayyip Bey’e, İtalyan siyasi mafyasından, Avrupa Birliğinden bir mizahi show yaptı adeta. Gülmenin, güldürmenin en yakıştığı adam yargısı oluştu bende. Evindeki kadronun son sahibi olan köpeği Muhi’den bahis etti. Muhi’yi temsilen panele katıldığını onun haklarını nasıl savunacağına dair söz vererek orada bulunduğunu bize anlatırken gözleri dolu, dolu idi. Yalnızca yazarken değil konuşurken de ondaki duygusallığı ve naifliği hissettim.

Muhi bir sokak köpeği imiş. Oturdukları sitenin bahçe duvarı arkasına koydukları yemekler sürekli tükeniyor ama sitedekiler dâhil bunun hangi hayvan tarafından tüketildiğini tespit edemediklerinden ona önceleri “Muhtemel” demişler. Bir gün eşi Andrea köpek olduğundan şüphelenince, bir kamera koymaya karar verip, Deniz Baykal’ın Tayyip Bey’e “ille de kamera olsun, olur ise iyisinden olsun” dediği kameranın aynısını bahçe duvarına yerleştirmiş Üstat Bekir Coşkun. Muhtemel ile karşılaşmışlar. Kısaca ona Muhi adını vermişler, Muhi de çok akıllı ve politik bir köpekmiş. Bahçedeki diğer köpeklere gerekli komplimanları yapınca bahçede hüsnü-ü kabul görmüş.

Her zaman olduğu gibi zaman acımasızca doldu ve bu duygu yüklü sohbet uzun alkışlarla son buldu.

Başkanımız, insanların ve hayvanların avukatı Sayın Ahmet Kemal Şenpolat dinamik bir şekilde sazı aldı eline ve dokundurdu nağmelerine inceden, inceden.

Aslında ülkemizde olması gereken ama olmayan hayvan hakları kanunlarını anlattı. 5199 sayılı yasayı işletirken maruz kalınan zorlukları anlattı. Bu yasayı hayvanlardan ziyade Avrupa Birliği’nin gönlü hoş olsun da, nasıl olursa olsun, varsayımından hareketle çıkarıldığını, yurt dışındaki hayvan haklarını anlattı. Bizde ki yasanın da kabahatler kapsamında algılandığını anlattı. Yüreğimizle hayvanlara kalkan olamazdık ancak yasalarla gerçekleşebileceğini anlattı.

Olması gereken yasa ve kanunları meclise sunduğunu ama hala sümen altında nasıl da beklemeye alındığından söz etti.

California da bir Türk öğrencinin köpeğine tecavüzü sonunda öğrenci derhal sınır dış edilip köpeğin tedaviye alındığını, Türkiye’de ise komşusuna kızan adamın eşeğinin gözünü bıçakla oyduğunda eşek maalesef emtia gözüyle bakıldığından sadece 350 TL bir ceza yaptırımı uygulatabildiğini ve buna benzer sayısız örnekler anlattı. Bu yasanın getirdiği cezai yaptırımların hayvan hakları değil de, Avrupa Birliği için çıkarıldığını yinelerken cezaların da paraya dönüşmesinden taciz edilen hayvanlar üzerinden bir de üstüne üstlük devletin bir gelir elde ettiğini anlattı. Çok kapsamlı hayvan hakları yasasının hala hayata geçemediğinden dolayı üzüntüsünü belirtirken sonucu bir gün mutlaka alacağımızı bildiğini söyleyerek bizleri sevindirdi.

Hayvan katliamının, itlafların, işkencelerin, tecavüzlerin kabahat kanunundan çıkarılıp suç kapsamına girdiğinde hayvan haklarının somut olarak kazanılacağını vurguladı.

Bu anlamda bizler bilmeden hayvana tecavüz etmiş, hayvan öldürmüş kimselerle aynı ortamlarda yaşıyoruz. Çünkü yaptıkları iş kabahat olduğundan sabıkalaşmıyor ve bilinmiyorlar. Oysa bir hayvana tecavüz edebilen yaratık insana haydi, haydi tecavüz eder… Hayvan öldürenin bir adım sonrası da insan öldürmektir. Cinayet işleyenlerin geçmişine çocukluk dönemlerine bakıldığında mutlaka birer hayvan düşmanı olduğunu görüyoruz.

O halde bu toplumda ne denli tehlikeli bir potansiyelle iç içe yaşadığımızın göstergesidir. Zaten TV ekranları, gazeteler de sözlerimi her gün teyit etmiyor mu?

Bunları yazarken hem içim acıyor hem de gülüyorum. Ben acaba eşek için mi üzülsem yoksa bizim Hüseyin Üzmez üzer, düzer hocanın Türkiye’de ki konumuna mı üzülsem. Bizler gibi sivil toplum örgütleri olmasa idi, Hüseyin Efendi gazetesindeki malum köşesinden, mahut yazılarını yazıp, makûs talihli Türk toplumunu aydınlatıyor olacaktı maalesef.

Hala kararsızım ben kime nasıl üzüleceğim. Öyle ya, insan onuru ile hayvan onuru eşitti.  Beni yaratan ulu Tanrı eşeği de köpeği de yaratmış insanoğluna hediye ve emanet etmişti. Onurlarımız eşit statülerimiz farklı idi.

Ben niye yaşıyorum bu ülkede? Ancak onurlu insanların yaşam hakkı vardır. Dün Bekir Coşkun çok üzgün olduğunu eve gidince Muhi’den onun haklarını savunamadığı için özür dileyeceğini söyledi.

Ben de Tanrı’dan özür diliyorum hala bu ülkede yaşayabildiğim için.

GÜL TURAN
26 EKİM 2009 ANKARA